دل در جوشش ناب عرفه، وضو مي گيرد و در صحراي تفتيده عرفات، جاري مي شود.

 آن جا كه ايوان هزار نقش خداشناسي است...........

 لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته ...........

 و چشم ها امان خود را از بارش توبه، از دست داده اند...........

 دل، بيقرار روح عرفات، حضرت اباعبدالله الحسين (ع) شده است..........

 پنجره باران خورده چشم ها از ضريح اجابت، تصوير مي دهد.............

 و اين صحراي عرفات است كه با كلمات روحبخش دعاي امام حسين (ع) و

 اشك عاشقان او بر دامن خود اجابت را نقش مي كند.........

اشك و زمزمه ما را نيز بپذير، اي خداي عرفه.......

  التماس دعای فراوون دارم ازتون

زمانی که کنار رودخانه بودم ........نگاهم به قله ی کوه بود .....

 به قله کوه که رسیدم..... سراپا محو تماشای رود شدم ......

آره زندگيم همينه !

ديگه چاره ای ندارم !

صبح تا شب اين شده کارم

يا تو باشی

يا نباشی و ببارم .

 هر پرستوی که به سویم کوچ می کند با خودم می گویم که او روزی باز کوچ می کند

هر گلی که می شکفد با خودم گویم که روزی پرپر می شود

هر قاصدکی که خبر می آورد با خودم گویم که روزی او خبری می برد

هر خورشیدی که طلوع می کند با خود گویم که هنگامی نیز غروب می کند

هر آسمانی که می بارد با خود گویم که روزی آفتابی می شود .

هر دریایی را که آرام می بینم با خود گویم که روزی طوفانی می شود

هر دوچشمم را که باز می بینم با خود گویم که روزی بسته خواهد شد

هر عشقی را که جویم با خود گویم ...

ولی این رو در آخر بگویم

که عشق است که تا به حال من  را امید وار نگه داشته است

آری بدانید که من هنوز امید در درونم زنده است

چون هنوز یک چیز را فراموش نکرده ام

هنوز فراموش نکرده ام

عشق پاکم را ....

واسه دل شکسته نمونده دیگه راهی ، واسه این قلب خسته نمونده سرپناهی .....

واسه موندن ندارم سر سوزن بهونه ....

تو رو قسم بزار برم ، حالا که خشک و پَرپَرم ...

اگر چه غرق حسرتم ، همینه راه آخرم ....

از سر راهم برو کنار ، اشک چشامو در نیار ....

فقط می گم اینو بدون، نگو به من دیگه بمون.....

عمر عشق منو تو دیگه تمومه……. زندگیم پیش تو راست راستی حرومه .....

دل خوشیم پیش تو ، تو بگو کدومه ....زندگیم حرومه ، دلخوشیم کدومه ...

      اون چه ریخته شد پیش تو آبرومه .....دوری جاده سیاهِ .....غصه روبه رومه .... 

آفتاب آخرين شعله هاي پرفروغ خويش را برپهنه صحرا ميگستراند .... 

ومن وتوبا گذشت زمان؛ جدايي راكه دراين عالم خاكي واقعيتي بس دشواراست ...

ودوستي كه شاخه اي ازمحبت خدادادي است وروزي با جدايي مواجه خواهد شد وآنانكه هميشه حقايق را دشوارمي پندارند درپس پرده روياها سير مي كنند وهرگزلحظه جدايي را حتي به ذهن خويش خطورنمي كند....

اما من اين حقيقت را باوركرده ام ؛

كه روزي هرآنچه درآسمان وزمين است جدايي رادرآغوش خواهد كشيد.....

واشك جدايي را برديدگان خواهد داشت .....

 من مي دانم كه ديگربه خاطرات روزهاي گذشته بازنخواهم گشت .....

ولي آن را درقلبم مانند دفترچه اي تازه نگاه مي دارم ؛

تا هروقت كه احساس دلتنگي به من دست داد آن را بازكرده و ورقهايش را ميزنم و دوستي ديرينه ها را درمغزجاودانه خويش ميگردانم.....