زندگي با همه ظرفيتها و ظرافتهايي كه دارد ، دو روز بيشتر نيست و همين مدت كوتاه ، چنان تند و شتابان مي گذرد كه باورت نمي شود .

خوشا به حال كساني كه اين زندگي كوتاه را با عزت و سربلندي به پايان مي رسانند در حق هيچ كس بدي نمي كنند و كار بد را بدان وا مي گذارند .

و بلاخره زندگي يك خاطره است كه از من و شما در دفتر روزگار باقي مي ماند . آيندگان اين دفتر را ورق خواهند زد تا نقش ما را ببينند .

 نقشي كه نه با صورت ، بلكه با سيرت ما آن را مي سنجند .   

مولايم ! مهديا ! اي مرهم قلبهاي شكسته ! بيا و احياگر قلب شكسته ما باش .

مولايم ! مي دانم كه هنوز اسير قفس " من " هستيم و سوار مركب گناه ، تا كي بايد به دور از

تو باشيم و اسير اين فقس خاكي ؟